Adam Burdzy (1907–1947)

Stolarz z kolonii pod Nowosielcami. Żołnierz AK. Po wojnie pierwszy sołtys Mieczkowa. Zmarł w 1947 roku, mając około czterdziestu lat. Zostawił żonę Weronikę i troje dzieci: Krzysztofa, Bogusławę i Józefa. Ta strona zbiera to, co o nim wiadomo, i przy każdym fakcie podaje źródło.

Powiększ

Stolarz

Z zawodu był stolarzem ZŁ nr 4, s. 13. W rodzinie zapamiętano go jako człowieka pomysłowego, który umiał sobie poradzić relacja rodzinna. Ks. Roman Daca, którego Burdzowie ukryli we wrześniu 1943 roku, napisał o nim: „odważny i zawsze pełen pomysłów i dowcipów” ZŁ nr 4, s. 6. Co się wtedy wydarzyło, opisuję osobno: noc z 28 na 29 września 1943.

Żołnierz i gospodarz

W 1988 roku ks. Daca zaświadczył, że Adam i jego żona Weronika należeli do oddziału AK w Nowosielcach, wydzielonego z 48 pułku piechoty ZŁ nr 4, s. 16. Wiadomo o tym wyłącznie z tego zaświadczenia — w rodzinie pamięć o przynależności do AK się nie zachowała relacja rodzinna. Funkcji w oddziale źródła nie podają nieustalone.

Mieszkali z dziećmi na kolonii w stronę stacji kolejowej Nowosielce–Żurawno ZŁ nr 4, s. 5 — na uboczu, poza zwartą wsią. Gdzie dokładnie stała ta zagroda, opisuję w Zagrodzie.

Po repatriacji w 1945 roku rodzina osiadła w Mieczkowie na Dolnym Śląsku. Adam został pierwszym sołtysem wsi ZŁ nr 4, s. 13. Osiedli wśród swoich: do powiatu średzkiego trafiły 4–5 transportów z Łukowca, a Mieczków, Osiek, Kostomłoty i Zabłoto to największe skupisko łukowian w Polsce referat F. Burdzego 2017, s. 2–3 ZŁ nr 13-14, s. 1–2. W powojennym spisie mieszkańców Mieczkowa Adam figuruje pod pozycją 26, z dopiskiem „Nowosielce” ZŁ nr 13-14, s. 62.

Śmierć w 1947 roku

Zmarł 28 listopada 1947 roku, w następstwie śledztwa Powiatowego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego ZŁ nr 15, s. 48. W śledztwie w 1946 roku zarzucano mu przynależność do AK ZŁ nr 4, s. 13. Miał wtedy około czterdziestu lat.

Zostało po nim troje dzieci: Krzysztof, najstarszy, Bogusława, urodzona w 1940 roku, i Józef, urodzony w 1944 roku w Łukowcu ZŁ nr 4, s. 12–13 relacja rodzinna. Weronika wychowała je sama. Bogusława zdążyła ojca zapamiętać i to ona po latach spisała wspomnienia, na których opiera się znaczna część tej strony ZŁ nr 4, s. 12–15. Najmłodszy, Józef, miał w chwili śmierci ojca około trzech lat i nie zapamiętał go w ogóle relacja rodzinna.

Dziś z tej trójki wywodzi się cała dalsza rodzina. Wszystko, co o Adamie wiadomo, przyszło z drugiej ręki: od żony, od dzieci, od ks. Dacy i z „Zeszytów łukowieckich”. Ta strona ma to wszystko zebrać w jednym miejscu, z podaniem źródeł.

Imię

Autor tej strony, wnuk, nosi to samo imię: Adam Burdzy, ur. 1977. Dziadka nie znał; nie znał go też jego ojciec. Z domu wyniósł imię, nie wspomnienie relacja rodzinna.

Co o nim wiadomo na pewno

Datę urodzenia podaję za zaświadczeniem Pełnomocnika Rządu RP z 11 II 1946 roku, spisanym za życia Adama: 14 VII 1907 ZŁ nr 4, s. 16. Na nagrobku we Wrocławiu rodzina wyryła 17 VII 1910 – 29 XI 1947 Grobonet. Akt urodzenia leży w księdze parafii Łukowiec Wiszniowski, sygn. 631‑3/27 DAIFO.

Wiadomo za to, gdzie rodzina wtedy mieszkała. Dwa lata przed jego urodzeniem, 1 X 1905 r., w domu nr 102 w Łukowcu, przyszła na świat jego starsza siostra Marianna, córka Józefa i Klary Burdzych. Rodzice pobrali się 7 X 1902 r. w Bukaczowcach — on miał 27 lat i 6 miesięcy, ona 15; ona też z domu Burdzy, córka Franciszka i Marii z Latawców weryfikacja indeksów. Dalsze pokolenia opisuję w Rodzie.